اجل روی ریل راه آهن اندیمشک

اجل روی ریل راه آهن اندیمشک
فروغ فکری| حسین را بی جان از زیر قطار درآوردند. پاهایش در ایستگاه تووه که 90 کیلومتری اندیمشک است روی ریل جا ماند. در ایستگاهی بی نور و بی سکو. امیرهوشنگ عکس پسرعمویش را با پاهای زخمی در گوشی موبایل نشان می دهد و می گوید «آنقدر از این پاها خون رفت تا بمیرد، کسی به دادمان نرسید». اهالی روستای تووه عکس های حسین را دست به دست می کنند و آه از نهادشان بلند می شود «زن و دو پسر کوچکش حالا بی سرپرست چه کنند.»
حسین می خواست سوار قطار شود که نتوانست. قطار سی ثانیه در ایستگاه توقف می کند و مسافران باید سریع سوار شوند. قطار حرکت کرد و حسین از پله ها به پایین پرت شد. رئیس قطار تنها فردی است که در قطارهای محلی آن جا بی سیم دارد، از کابین بیرون نیامد تا مطمئن شود همه مسافران سوار شده اند یا نه. هیچکس ندید حسین آخرین مسافری بود که می خواست سوار قطار شود. «قطار محلی شش- هفت واگن دارد، ولی منطقه پرپیچ است و بخشی از قطار پشت پیچ بود.» قطار به راه افتاد و حسین از روی پله به پایین پرت شد. در ایستگاه محلی ای که هیچ نوری ندارد و سکویی برای سوار شدن مسافران در آن نیست و حتی ساختمانی ندارد تا اگر …

اجل روی ریل راه آهن اندیمشک

شما احتمالا این مطالب را نیز دوست دارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *